Vreemde eend in de bijt

Toegangsbewijs
Frida Kahlo, her photos

“I used to think I was the strangest person in the world but then I thought there are so many people in the world, there must be someone just like me who feels bizarre and flawed in the same ways I do. I would imagine her, and imagine that she must be out there thinking of me too. Well, I hope that if you are out there and read this and know that, yes, it’s true I’m here, and I’m just as strange as you.” Frida Kahlo

“Ik dacht altijd dat ik de vreemdste persoon in de wereld was, anderzijds dacht ik ‘er zijn zo veel mensen in de wereld, ergens moet er iemand zijn die zich, net als ik, bizar en gebrekkig voelt op dezelfde manier. Ik verbeeldde me haar, en stelde me voor dat ze ergens daar, buiten, ook aan mij zou denken. Nou, ik hoop dat als je daar bent en dit leest, weet dan dat, ja, het waar is dat ik hier ben, en ik ben net zo vreemd als jij.” Frida Kahlo

Deze uitermate fascinerende vrouw voelde zich dus vaak een vreemde eend in de bijt en eigenlijk was ze dat ook een beetje, naar algemeen gangbare normen dan. Dat ze er een noncorformistische levensvisie (én leven) op nahield is wat mij zo zeer boeit in haar, meer nog dan haar schilderijen. Als toeschouwster heb ik die uiteraard wél nodig omdat ze uitdrukking geven aan wat haar bezighield, mooi vind ik ze persoonlijk niet maar dat hoeft ook niet. Naast haar persoonlijke drama’s (en zo had ze er wel een paar*), leven en liefdes, zijn de onderwerpen er ook de stille getuige van dat Frida Kahlo zowel feministe als activiste als politiek geïnspireerd is. Zo was ze lid van de Mexicaanse Communistische Partij (PCM) en blijft ze zich gedurende haar hele leven uitspreken tegen religie, fascisme en een klassenmaatschappij. Maar ze is er zich eveneens van bewust dat ze met uiterlijke kenmerken een statement kan neerzetten en daarmee ingaat tegen de heersende schoonheidsidealen voor vrouwen. Velen kennen Kahlo met de zogeheten unibrow die op haar zelfportretten altijd manifest te zien is en hetzelfde geldt voor de donkere haren op haar bovenlip, maar ze verschijnt tevens met enige regelmaat in mannenkleding met haar haar helemaal naar achteren gekamd. 

Diego on my mind

Zelfs een korte schets kan niet zonder het vermelden van Diego Rivera. Frida wordt op een bepaald ogenblik verliefd op de beroemde Mexicaanse kunstenaar, hij is dan 42 jaar en zij 21. Diego kan het lonken naar andere vrouwen echter niet laten en rijdt geregeld een scheve schaats (zoals we dat in de volksmond plegen te noemen). Volgens verschillende bronnen heeft Frida als reactie op zijn ontrouw tijdens hun huwelijk meerdere relaties met anderen. In 1939 scheidt het echtpaar, nadat Rivera nota bene een relatie aangaat met de zus van Frida, Cristina Kahlo. Het zal je maar overkomen. Een veel geciteerde uitspraak van Frida hieromtrent is “ik had twee zware ongelukken in mijn leven; één waarin een tram mij aanreed, de andere was mijn man. Mijn man was het ergste.” Een jaar na de scheiding trouwen ze opnieuw en gaan op dezelfde voet verder. Een Mexicaanse Elisabeth Taylor en Richard Burton als het ware ;-). In het Zelfportret als een Tehuana is Rivera verwerkt op haar wenkbrauwen. Dit portret wordt ook wel Diego on my mind genoemd.

Diego on my mind (Self-portrait as Tehuana), 1943

In 1954 overlijdt Frida, ze is dan amper 47 jaar. Officiële doodsoorzaak : embolie; her en der wordt geopperd dat ze een overdosis medicijnen heeft genomen. 

 ‘Aan het eind van de dag kunnen we veel meer verdragen dan we denken’

Zelfs als Frida Kahlo niet onmiddellijk een belletje doet rinkelen of interesse wekt, loont het toch de moeite om zich wat verder te verdiepen in haar aangrijpende levensverhaal en de sterk bezielde kunst van een eigengereide kunstenares. Als een geschreven biografie niet meteen de voorkeur geniet is er ook nog de biografische dramafilm ‘Frida’ uit 2002, met een schitterende Salma Hayek in de hoofdrol. Ook niet te missen zou ik zeggen is de schitterende tentoonstelling die momenteel loopt in de Sint Pietersabdij in Gent. ‘Frida Kahlo – Her Photos’ die aan de hand van een persoonlijk fotoarchief (geen schilderijen dit keer) een intieme kijk biedt op het leven van een van ’s werelds beroemdste kunstenaressen, to my opinion that is 😉

  • Frida. Auteur: Hayden HerreraHerrera, juli 2020, 520pp. ISBN 9789045042299
  • Frida Drama/biografie, 123 minuten, geregisseerd door: Julie Taymor. 30 januari 2003
  • Library of Luminaries: Frida Kahlo (geïllustreerde biografie). Auteur : Zena Alkayat, augustus 2016, 128pp. ISBN 9781452150239

*)
Op zesjarige leeftijd krijgt Frida te maken met polio waardoor haar been en voet blijvend worden misvormd.
Op haar 18e raakt ze zwaargewond bij een ongeluk tussen een bus en een tram wat ze ternauwernood overleeft. 2 jaar ziekenhuis en daarna levenslang pijnen zijn haar deel. Naast de fysieke pijnen die zij ervoer vanwege een aantal mislukte operaties leed ze ook aan gangreen en andere ziekten.
In 1930 verloor ze haar ongeboren kind in Detroit, waar Diego een fresco schilderde voor het Detroit Institute of Arts.  In 1932 zou ze nog een tweede miskraam hebben. 

 

Framing Britney Spears

 

Geestelijk geweld/emotionele mishandeling, wat is het of kan het zijn….

    • Iemands lichaam, houding of figuur beledigen of belachelijk maken;
    • Iemands persoonlijke activiteiten niet accepteren;
    • Iemand negatieve kritiek geven op alles wat hij of zij doet, denkt of zegt en de ander vernederen en beschuldigen. Bijvoorbeeld zeggen dat die persoon waardeloos, dom en gek is;
    • Het controleren van het gevoelsleven van iemand. Bijvoorbeeld door te zeggen dat die persoon niet met vrienden of familie mag omgaan of iemand straffen voor contact met anderen. Ook straf geven voor activiteiten valt daaronder en het opeisen van alle aandacht;
    • Iemand opsluiten in huis en verbieden om de straat op te gaan om te gaan werken, studeren of te sporten.
    • Iemands lichaam, houding of figuur beledigen of belachelijk maken;
    • Iemands persoonlijke activiteiten niet accepteren;
    • Iemand negatieve kritiek geven op alles wat hij of zij doet, denkt of zegt en de ander vernederen en beschuldigen. Bijvoorbeeld zeggen dat die persoon waardeloos, dom en gek is;
    • Dreigen om de ander te verlaten;
    • Het controleren van het gevoelsleven van iemand. Bijvoorbeeld door te zeggen dat die persoon niet met vrienden of familie mag omgaan of iemand straffen voor contact met anderen. Ook straf geven voor activiteiten valt daaronder en het opeisen van alle aandacht;
    • Iemand opsluiten in huis en verbieden om de straat op te gaan om te gaan werken, studeren of te sporten.
    • Iemands lichaam, houding of figuur beledigen of belachelijk maken;
    • Iemands persoonlijke activiteiten niet accepteren;
    • Iemand negatieve kritiek geven op alles wat hij of zij doet, denkt of zegt en de ander vernederen en beschuldigen. Bijvoorbeeld zeggen dat die persoon waardeloos, dom en gek is;
    • Dreigen om de ander te verlaten;
    • Het controleren van het gevoelsleven van iemand. Bijvoorbeeld door te zeggen dat die persoon niet met vrienden of familie mag omgaan of iemand straffen voor contact met anderen. Ook straf geven voor activiteiten valt daaronder en het opeisen van alle aandacht;
    • Iemand opsluiten in huis en verbieden om de straat op te gaan om te gaan werken, studeren of te sporten.

Britney Spears. Hier is iemand die, niet enkel naar mijn bescheiden mening, sinds haar 10e (en misschien ook wel voorheen) werd geconfronteerd met grensoverschrijdend gedrag in allerlei vormen en door allerlei mensen, maar vooral ook mentaal geweld moest incasseren door haar dichte omgeving. Nagenoeg alles waarmee ze tijdens een bepaalde periode de pers begon halen met smeuïge details (en nog steeds haalt), is daarvan het gevolg.

“Framing Britney Spears toont glimpen van wie Britney Spears vóór 2008 was. Ze lijkt meer artistieke visie te hebben dan haar werd toegedicht. Ze komt intelligent en beredeneerd uit haar interviews. Ze lijkt plezier te hebben in wat ze doet. Maar de vragen waar ze op moest antwoorden gingen daar niet over: ze gingen over haar borsten, haar maagdelijkheid, haar lieven en haar moederschap. Terwijl ‘controlling the narrative’ vandaag een obsessie is voor Taylor Swift, Drake en Beyoncé, werd het verhaal van Britney Spears, pre-Instagram, bepaald door platenbazen, pers, paparazzi en ex-lieven. Meestal waren dat mannen. Bijna altijd was de ondertoon seksistisch. Het valt op hoeveel van die misogyne clichés je vandaag wél herkent. De lolita. De little miss perfect. De party girl. De bimbomoeder.”

De gelijknamige (én ontroerende) documentaire gaat eveneens over haar bijzondere wettelijke status. Sinds 2008 staat ze immers onder curatele van haar vader en een advocaat, die beide zeggenschap hebben over haar persoon én haar financiën ! – een rechtsprocedure die doorgaans gebruikt wordt voor dementerende bejaarden. Sinds een jaar of twee neemt de kritiek op dat systeem toe en zijn aanhangers van de beweging Free Britney ervan overtuigd dat ze gevangen gehouden wordt door haar vader. In mijn ogen wordt ze dat ook, in een psychische gevangenis die ‘strikte bewindvoering’ heet.

Onlangs kon Spears tijdens een hoorzitting eindelijk zelf haar verhaal doen.  Door de coronamaatregelen verliep haar getuigenis via telefoon maar was daarom niet minder confronterend.

“Mijn vader controleert mij 100.000 procent. Ik kan niet zelf bepalen met wie ik contact heb. Vrienden die vlakbij wonen, mag ik niet zien. Ik voel me helemaal alleen en verlaten. Iedereen om mij heen zegt neen en buit mij uit. Ik ben getraumatiseerd, ik wil gewoon mijn leven terug.”

Hoe lang gaat men voor deze mishandeling her en der de ogen nog sluiten ?  Ik hoef geen fan te zijn om openlijk toe te geven, dat dit niet enkel een groot menselijk drama is maar ook een regelrechte schande.
Herhaalde pogingen om het curatorschap van haar vader te laten opheffen hebben alsnog geen positief resultaat gekend.  Een volgende hoorzitting in de zaak rondom het curatorschap staat gepland voor 14 juli.

Waar de documentaire nog te zien zou zijn is me niet onmiddellijk bekend. Op Youtube vindt men meerdere ongetwijfeld fragmenten.

Framing Britney Spears – Trailer (2021) – YouTube

Leestip
“Framing Britney Spears”: misselijkmakend seksisme aangeklaagd – Campagne ROSA

 

Gewikt en gewogen

Feministisch generatiedebat op 28 mei

Op 28 mei organiseert de UGent het feministisch generatiedebat. Verschillende generaties van feministen kijken naar de rol van vrouwen in kunst, ecologie, wetenschap, politiek en media. Wat waren de uitdagingen in het verleden en wat brengt de toekomst voor het feminisme ? Je kan het debat gratis online volgen.


Feminisme: meer dan een genderdiscussie ?

Wat is feminisme? Vraag het aan feministen van verschillende generaties en je krijgt een andere invulling. Maar ook de manier waarop ernaar feministen gekeken wordt, evolueert. Een gesprek over het belang van gender, inclusiviteit en de toekomst van het feminisme.

Professor Marysa Demoor stond aan de basis van het genderbeleid aan de UGent en spreekt zich regelmatig uit over feministische issues. Warda El-Kaddouri is dertig jaar jonger, journaliste voor de Groene Amsterdammer en studeerde en doctoreerde aan de UGent. Hoewel ze zich beiden fier ‘feminist’ noemen, vullen beide generaties feministen het toch net iets andere in.

Traditionele rolverdeling

“Ik kom uit een tijd waar jongens en meisjes meestal niet dezelfde kansen kregen. Thuis hadden de meesten een traditionele gezinssituatie waarbij de vader ging uit werken en de moeder thuis moest blijven voor de kinderen en het huishouden”, vertelt professor Demoor. “Als je zulke dingen van thuis meekrijgt, speelt dat een rol op je ambitie en professionele toekomst als vrouw.”

Het typisch vrouwelijke werd jarenlang heel laag ingeschat in de professionele wereld. “Kijk bijvoorbeeld naar de literatuur. De werken van vrouwelijke auteurs werden lang als minderwaardig beschouwd, hoewel hun werken even goed zijn als die van hun mannelijke evenknie.”

Die traditionele rolverdeling bestaat nog steeds. “Vrouwen dragen nog steeds het grootste deel van het huishouden en in belangrijke vergaderingen zie je nog steeds meer mannen dan vrouwen. Gelukkig krijg ik steeds meer bijval wanneer ik me daartegen verzet. Ook van mannen”, zegt de professor.

Marysa Demoor

Meer dan gender

Maar die focus op gender alleen is voor journaliste Warda El-Kaddouri onvoldoende. “We moeten niet alleen kijken naar gender, maar ook naar huidskleur en sociaal-economische afkomst. Er zijn veel meer factoren die bepalen hoe je leefwereld eruit ziet als vrouw. Dat wordt in de eerste feministische golven over het hoofd gezien.”

“Het is goed dat er gesproken wordt over de loonkloof en het glazen plafond in de bedrijfs- en academische wereld, maar er zijn veel vrouwen die daar niet eens binnen komen. Discriminatie op basis van status, opleiding en religie spelen ook een rol”, vindt El-Kaddouri. “Het mag niet enkel gaan over hoogopgeleide, blanke vrouwen uit de middenklasse. We moeten solidair zijn met iedereen. Het draait om meer dan rechten voor vrouwen. Het draait om mensenrechten.”

Die solidariteit moet bijvoorbeeld ook gelden voor transpersonen. “We moeten als feministen inclusiever zijn dan vroeger. Vijftig à zestig jaar geleden speelde het minder om ook transpersonen te betrekken. Bij de nieuwe generatie feministen zit dat er gelukkig wel al meer ingebakken. Maar we zijn er nog niet.”

 
Warda El-Kaddouri

Mannen haten

En dan is er ook nog de manier waarop feminisme gepercipieerd werd en wordt. Volgens professor Demoor is daar een sterke evolutie in te merken. “Toen ik me vroeger als jonge vrouw aan de universiteit een feministe noemde, dachten anderen dat ik anti-man was. En dat naar analogie met een strekking in de Verenigde Staten, ‘radical feminism’, die zich bewust kantte tegen mannen. Zo ben ik natuurlijk nooit geweest. In mijn ogen bega je dan dezelfde fouten. Feminisme betekent voor mij dezelfde kansen, rechten én plichten voor iedereen.”

“Ik heb de indruk dat er nog steeds mensen zijn die feministen als een gevaarlijke groep zien”, vindt El-Kaddouri. “In mijn ogen zijn er twee sporen nu: mannen die zich zelf ook feminist noemen en een groep die feministen verbinden met extreem-links en de wokegeneratie.”

Een betere of slechtere toekomst ?

Hun hoop voor de toekomst ? El-Kaddouri schat het niet zo positief in. “Ik heb het gevoel dat we als maatschappij meer uit elkaar groeien, ook als het gaat over de strijd van feministen. Door sociale media, tv ‘on demand’ en populistische stromingen komen we amper andere visies en stemmen tegen. Ik hoop dat we elkaar opnieuw kunnen vinden en genderdiscriminatie samen kunnen aanpakken.”

Professor Demoor ziet het rooskleuriger. “Er is al veel veranderd op relatief korte tijd. Twintig jaar geleden had ik nooit gedacht dat ik zoveel bijval zou krijgen van mannelijke collega’s voor meer vrouwen in hoge bestuursfuncties en als rolmodellen. Als dat in de toekomst nog meer voorkomt, zijn we in elk geval op de goede weg.”

Deze tekst werd overgenomen van Durf Denken UGent : https://bit.ly/3hSLzxl als aankondiging voor het Feministisch Generatiedebat van 28 mei. Gratis en online. Het lijkt je interessant en je wilt deelnemen ? Schrijf je in

Do not (get) rape(d)

dont-get-raped_7f9084c17d1832fc0e4dcb05a9d6a1c8

In Pers:pectief | RoSa vzw licht RoSa elke twee weken een specifiek gendergerelateerd thema uit of bespreekt de genderdimensie van een actueel thema. Deze week bekijken ze wat seksueel geweld volgens de letter van de wet inhoudt, en hoe België inzet op preventie.

In België worden per dag zo’n drieëndertig meldingen van seksueel geweld gedaan. Twintig procent van de Belgische vrouwen en veertien procent van de mannen is ooit verkracht geweest, zo blijkt uit de antwoorden van respondenten van een enquête van Amnesty International uit 2020. Bij jongeren tussen 15 en 24 jaar is dat bijna 25 procent. Gemiddeld werden de laatste tien jaar gemiddeld negen verkrachtingen en tien aanrandingen per dag gerapporteerd bij de politie. Men schat dat zowat 90 procent van de gevallen niet wordt aangegeven en ongeweten blijft – daarom spreekt men van een groot dark number. Bovendien doen de meeste slachtoffers of getuigen van seksueel geweld geen beroep op hulpverlening. De cijfers van zowel politie als hulpverlening zijn dan ook ontoereikend. Seksueel geweld blijft voor een groot deel ongezien, ongemeten en onbestraft. 

Verder lezen kan via : 

Seksueel geweld in het strafrecht

Violence is not part of the job

 

In 1993 heeft de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties 3 mei uitgeroepen tot Werelddag van de Persvrijheid. Dit om het bewustzijn van het belang van persvrijheid te verhogen en regeringen eraan te herinneren hun plicht met betrekking tot de handhaving van het recht op vrijheid van meningsuiting, op grond van artikel 19 van de in 1948 Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, te respecteren. 

Volgens een rapport van de Internationale Federatie van Journalisten (IFJ) van eind 2018 was één op twee journalistes het slachtoffer van seksuele intimidatie, psychische mishandeling, trolling en andere vormen van gender-gerelateerd geweld tijdens de jobuitoefening.  Volgens een studie van UNESCO en het International Centre for Journalism ( ICFJ) kreeg 73% van de vrouwelijke journalisten die aan de enquête deelnamen tijdens hun werk te maken met online geweld, inclusief bedreigingen met fysiek en seksueel geweld, samen met digitale veiligheidsaanvallen.

Vrouwelijke journalisten, mediapersoonlijkheden, bloggers en columnisten zijn dus disproportioneel vaak het mikpunt van (online) intimidatie en bedreigingen. Tevens heeft het soms een invloed op de wijze waarop de journalisten te werk gaan en waarbij zelfcensuur op de loer ligt.  Onnodig te zeggen dat vrouwen die zoiets meemaken gebukt gaan onder gevoelens van angst en stress en soms besluiten op den duur om hun job op te geven.

 

harassment

Gendergerelateerd geweld is een van de meest voorkomende en getolereerde mensenrechtenschendingen in de wereld. De International Federation of Journalists onderneemt geregeld acties, niet enkel om de verschillende vormen van gendergerelateerd geweld aan te klagen in de wereld van het (journalistieke) werk, maar evenzeer voor meer gendergelijkheid in alle structuren, beleid en programma’s.

 

cropped-DifDay-Logo-192x192Vanuit het belang voor persvrijheid ontstond ook Difference Dag, een jaarlijks weerkerende dag, op initiatief van rector Caroline Pauwels als een samenwerking tussen de Vrije Universiteit Brussel, Université Libre de Bruxelles, Erasmushogeschool Brussel, IHECS, BOZAR, de Evens Foundation, Imec, en andere partners. Het doel is mensen en organisaties te eren die het verschil maken in het beschermen en promoten van deze belangrijke waarden. Difference Day honoreert mensen, instellingen en organisaties die het verschil maken in het uitdragen en promoten van vrijheid van meningsuiting, zonder deze evenwel te verabsoluteren.

Het centrale thema van Difference Day 2021 is “Women breaking the news”.

ONLINE EVENT op 2 en 3 mei – uitgezonden vanuit AULA Q A “ROGER VAN GREEN” @VUB & SALLE HENRI LE BOEUF @BOZAR

Programma en mogelijkheid tot inschrijven : Event | Difference Day

En toch nog even het stokpaardje… wat gendergerelateerd geweld betreft, daar hebben de media zelf hebben ook een rol te spelen :

Sofagate ?

Ja, Michel had van alles kunnen doen, samen met VDL op de sofa gaan zitten bijv., dan had de potentaat daar vooraan alleen gezeten.

Maar goed, de aanleiding is natuurlijk niet de houding van Michel maar wel de houding van Erdogan t.o.v. vrouwen. Er hadden 3 stoelen moeten staan, dat het niet zo was, volgens mij geen toeval.  Onbedoeld incident ? Denk het niet, een man die zijn land vorige maand terugtrok uit de zogeheten Istanbul-conventie, een internationaal verdrag over vrouwenrechten….

En dit : ‘De Europese Commissie erkent dat het een problematische situatie was, maar wil er geen al te groot issue van maken.
Waar blijft collectieve politieke/diplomatieke statement ? 🤢

Zeggen dat ik er niet goed van wordt is een understatement !

I love you Porgy

Onrecht(vaardigheid).  Ik kan er moeilijk tegen, om niet te zeggen ‘niet’. Ermee geconfronteerd raakt het mij tot in mijn ziel. Intussen weet ik meer over mezelf, van waar dat komt en vooral hoe ik ermee kan omgaan. Dit ‘ik’ even terzijde, als inleiding, want dit is niet waarover ik het wilde hebben.  Niet helemaal, en toch….

Tiener van de ‘sixties’ maar evenzeer kind van de vijftiger jaren ben ik opgegroeid met cinema.  Cinema was er overal, zowel letterlijk als figuurlijk.  ‘Cinema thuis’ voorspelde gewoonlijk weinig goeds en ‘cinema buitenshuis’ was een goed middel om soelaas te bieden.  Het was ook een goed middel om ‘wij,  kinderen’ ’s zondags in de namiddag bezig te houden terwijl onze ouders aan het werk waren.  Ik heb dus van jongsaf veel films gezien, héél veel in allerlei soorten, geuren en kleuren.  Een filmgenre dat in de jaren ’50 tot grote bloei kwam, waren (al dan niet Bijbelse) spektakelfilms maar evenzeer muzikale films, geïnspireerd door opera’s en musicals. Eén van mijn filmidolen, Sidney Poitier, leerde ik kennen via zo’n muzikale film die zijn inspiratie vond in…. Porgy en Bess,  opera, in 1935 gecomponeerd door George Gershwin.

Sidney Poitier, (born February 20, 1927, Miami, Florida, U.S.), Bahamian American actor, director, and producer who broke the colour barrier in the U.S. motion-picture industry by becoming the first African American actor to win an Academy Award for best actor (for Lilies of the Field [1963]) and the first Black movie star. He also redefined roles for African Americans by rejecting parts that were based on racial stereotypes.

Nu, die Porgy and Bess maakte een diep indruk op mij als kind, niet enkel vanwege de schitterende muziek (denk maar aan Summertime) maar evenzeer door het aangrijpende verhaal.

Het is een verhaal van armoede, van slavernij, van liefde en passie, van moord en doodslag, van eenzaamheid, wanhoop, én verkrachting. In a nutshell. De verslaafde Bess zoekt nl. bescherming tegen haar gewelddadige vriend Crown bij de verlamde bedelaar Porgy, die Crown doodt, nadat die Bess wilde verkrachten.

Als kind ‘voelde’ ik het onrecht van één en ander in dit verhaal al sterk aan, vandaag zou ik me bewuster met het lot van Bess bezig houden.  Maar goed, naast de ervaringen van een kind toen, er is ook nu heel veel stof in en rond Porgy en Bess dat tot nadenken stemt.

De oorsprong van Porgy and Bess | Nationale Opera & Ballet

Gershwins Porgy & Bess (1935): De waardevolle elementen en overlevingsmechanismen. | Scriptieprijs (scriptiebank.be)

Mijn top 3 favoriete Poitier-films

Porgy & Bess
Guess who’s coming to diner
In the heath of the night

#43 Quantité négligeable?

Dit en A-muse-ment zijn een match 😉

Talle's

Wij kennen allemaal het verhaal (Big Eyes) van de kunstenares Margaret Ulbrich, wiens weinig begaafde echtgenoot Walter Keane onrechtmatig succes en aanzien genoot door haar schilderijen als de zijne te signeren en te verkopen.

Door de eeuwen heen hebben uiterst getalenteerde vrouwelijke kunstenaars de duimen moeten leggen voor hun mannelijke collega’s en vechten voor erkenning en waardering voor hun werk.

In haar boek “More than a Muse” werpt Katie McCabe het licht op sommige complexe romantische relaties, waarin vrouwen in hun werk overschaduwd, anoniem of onderschat werden.

Kenmerkend is het verhaal van Lee Krasner (1908-1984), de kunstenares die pas faam verwierf na de dood van haar ploertige en wereldvermaarde echtgenoot Jackson Pollock.

https://www.artsalonholland.nl/grote-meesters-kunstgeschiedenis/lee-krasner

View original post

#75 Vrouwen in de Kunst

Zo is dat….

Talle's

Als onderwerp zijn ze niet uit de musea weg te denken, maar er valt niet te ontkennen dat vrouwen als kunstenaars categorisch ondergewaardeerd worden. Eeuwenlang zijn ze doelbewust genegeerd, verzwegen, niet op waarde geschat.

Maar, we waarderen de vrouw nog steeds niet. Cijfers van presentaties en aankopen laten zien dat er structureel weinig verandert. En daarom: een groot kunst boek. Over vrouwen.

400 kunstenaars,54 landen, 500 jaar kunstgeschiedenis!

👵 Het boek is lijvig, 463 blz. En de prijs is navenant, hij schommelt tussen 39,95 en 49,95 euro. Een deuk in de beurs, maar prima als geschenkwenk, toch?

View original post